صفر تا صد ورق قلع اندود(بخش 2):

تاریخ انتشار مقاله : 02:58:19 1398/04/12

در این مقاله برخی از مشکلات متداول مربوط به فرایند قلع زنی و اثر آلیاژهای مختلف در این زمینه تبیین می شود.

صفر تا صد ورق قلع اندود(بخش 2):

مشکلات متداول مربوط به فرایند قلع زنی:

درطول فرایند قلع زنی برخی مشکلات ممکن است رخ دهد که باعث افت کیفیت محصول نهایی شود. این  موارد شامل موارد زیر است:

رشته شدن قلع: پیشامدگی های کوچک و تیزی که به نام رشته شدگی شناخته می شوند که ممکن است بر روی فلز پایه در طی فرایند قلع زنی ایجاد شوند. این الیاف فلز میکروسکوپی با چشم غیرمعمول قابل رویت نیستند، اما می توانند باعث آسیب جدی به محصول نهایی شوند. زیرا آنها قابلیت هدایت الکتریکی دارند و می توانند در اجزای الکترونیکی مدار کوتاه ایجاد کنند. تار قلع حتی ممکن است که منجر به خرابی سیستم های کامپیوتری و ماهواره ها و همچنین اختلالات در عملیات نیروگاه های هسته ای شود. مشخص نیست که چه چیزی باعث ایجاد این تارهای نازک قلع می شود و هیچ روش اثبات شده ای برای جلوگیری از آنها وجود ندارد. اخیراً از طریق اصلاح ساختار کریستالی رسوب قلع موفقیت هایی در این زمینه به وجود امده است.

 

عدم ضخامت یکنواخت: در بعضی موارد، قلع ممکن است به طور یکنواخت بر روی شیار پوشیده نشود. گاهی اوقات شکل و فرم فلز پایه باعث عدم دستیابی به ضخامت مورد نظر می شود که به طور معمول در محدوده 10 تا 20 میکرون است، می شود. هنگام قلع زنی اشیاء فلزی با گوشه های تیز، ممکن است ضخامت روی سطح بیرونی گوشه ها بیشتر و در مناطق محصور داخلی کمتر باشد. این مشکل اغلب می تواند توسط جایگزینی آند ها و تغییر تراکم جریان DC اصلاح شود.

لحیم کاری سریع: در حالیکه فلزهای قلع خورده با توجه به قابلیت شستشوی عالی خود شناخته می شوند، این ویژگی در طول زمان کاهش می یابد. طول عمر لحیم کاری را می توان از طریق مشخصات مناسب رسوب، آماده سازی مناسب بستر و بسته بندی مناسب اجزای پوشیده شده افزایش داد.

 

آلیاژ قلع:

یکی از راه های تسهیل فرآیند قلع زنی، رسوب کردن (آلیاژ کردن) قلع با یک فلز دیگر یا چندین فلز است. معمولا آلیاژهای قلع استفاده شده عبارتند از:

آلیاژ قلع-سرب: این آلیاژ مقاومت بالا در برابر خوردگی و انعطاف پذیری مناسبی را فراهم می کند و می تواند یک سطح نرم و صاف ایجاد کرده و در عین حال از رشته شدگی قلع جلوگیری کند.

آلیاژ قلع-مس: مقاومت کلی پوشش را بهبود می بخشد، اما باعث شکنندگی محصول می شود. همچنین ممکن است باعث افت روطوبت فلز برای عملیات جوش پذیری شده و موجب گسترش رشته شدگی قلع شود.

آلیاژ سرب-قلع-مس: این ترکیب اغلب برای کاهش اصطکاک بر روی یاتاقان موتور کشویی استفاده می شود.

آلیاژ قلع-نقره: به طور کلی مقاومت مکانیکی فلز را بهبود داده و حداکثر دمای سرویس دهی فلز را افزایش می دهد، اما استفاده از نقره باعث افزایش قیمت این الیاژ می شود.

آلیاژ قلع -روی: دارای نقطه ذوب بالا و مقاومت بالاتر در برابر خستگی ست، اما منجر به کاهش مقاومت در مقابل خوردگی می شود.

آلیاژ قلع-بیسموت: برای عملیات قله زنی در دمای پایین بسیار مناسب است. این آلیاژ دارای تری مناسب بوده و از رشته شدگی قلع جلوگیری می کند. با این حال، ممکن است با فلزات حاوی سرب سازگار نمی باشد و نقطه ذوب پایین، آن را برای اکثر فرآیندهای پخت در دمای بالا محدود می کند.

 

استفاده از آلیاژ قلع-سرب برای کاهش رشته شدگی

اگر رشته شدگی قلع در محیط تولید شما ایجاد نگرانی می کند، باید استفاده از آلیاژهای قلع سرب را به طور جدی در نظر بگیرید. بر خلاف قلع خالص، همانطور که قبلا ذکر شد، قلع -سرب می تواند در جلوگیری از تشکیل رشته های مزاحم قلع موثر باشد، و این یک انتخاب عالی در ساخت قطعات الکترونیکی مانند تخته مدار چاپی، اتصالات و نیمه هادی هاست. از آنجایی که هر دو فلز دارای یک اضافه هیدروژن ولتاژ هستند، پوشش یک آلیاژ قلع می تواند از طریق راه حل های اسیدی قوی بدون افزودن عوامل پیچیده تولید شود.

علاوه بر کاهش رشته های قلع، آلیاژ قلع می تواند بیشتر از قلع خالص برای مقاومت در برابر خوردگی کمک کند. قلع- سرب نیز قابلیت جوش پذیری عالی را فراهم می کند و می تواند یک سطح نرم تر و با کیفیت تر ایجاد کند. به علت انعطاف پذیری بالا، آلیاژ قلع -سرب می تواند از آسیب به فلز پایه در طول فرایندهای سخت تولید، مانند چاپ ورق، جلوگیری کند.

 


متن پیام خطا
متن پیام موفقیت