قوطی های حلبی یا آلومینیومی؟

تاریخ انتشار مقاله : 01:16:27 1398/04/13

تفاوت قوطی های حلبی وآلومینیومی، قوطی های آلومینیومی و حلبی و روش های تولید و مواد متشکله

قوطی های حلبی یا آلومینیومی:

استفاده از قوطی حلبی به عنوان یک فرم نگهداری مواد غذایی، دارای سابقه طولانی است. ظروف هوابنده دربسته، محل مناسبی برای رشد باکتری های مضر هستند و به این دلیل جنس فلز ظرف بسیار مهم است. با این حال، جالب است بدانیم که بر خلاف اسم قوطی های قلعی، قوطی های قلعی یا حلبی امروزه می تواند تقریبا فاقد قلع باشند. این نام گذاری نا متناسب مشابه نام گذاری فویل های آلومینیومی با "فویل قلع" است، درحالی که این فلز کاملا با قلع متفاوت است. قوطی های حلبی قدیمی فقط در طول جنگ داخلی آمریکا استفاده گسترده ای داشتند و از آن زمان به بعد و با پیشرفت فرایندهای تولید و صنعت متالورژی، اجازه ساختن "قوطی های جدید" و "بهتر" برای نگهداری مواد غذایی به وجود آمد.

 

درباره قلع:

با وجود اینکه که قلع به لحاظ فنی در مقایسه با فلزات گرانبهایی چون طلا، به عنوان یک فلز معمولی شناخته می شود، ولی قلع جزء فلزات نادر در طبیعت است. یعنی ممکن است در بین فلزات معمولی قلع از همه فلزات کمتر است. این به این معنی است که ساختن هر چیز از قلع خالص - به خصوص اشیاء رایج - دشوار و گران است. در واقع، فقط تعداد معینی از معادن قلع در سراسر جهان وجود دارد، و دانشمندان در حال حاضر تاریخ دقیق اتمام آن را تعیین کرده اند. بنابراین اکثر قوطی های قلع اندود با سایر انواع فلزات برای تشکیل آلیاژ قلع ترکیب می شوند.

 

قلع زنی فلزات:

معمولا قلع خالص فقط به شکل فوبل قلع (نه فویل آلومینیومی) به کار می رود که در پروژه های علمی مورد استفاده قرار می گیرد و یا برای بسته بندی اشیاء دیگر مانند شکلات استفاده می شود. قلع را می توان به صورت یک ورقه بسیار نازک درآورد. یک پوند قلع می تواند به اندازه 130 متر مربع سطح را پوشش دهد. قلع با اکسیژن واکنش نمیدهد (به این معنی که زنگ نمی زند)؛ قلع بدون تیرگی، در برابر خوردگی مواد اسیدی بسیار مقاوم است.

 

بیشترین مصرف قلع در پوشش سایر فلزات است. پوشش قلع معمولا بر روی فولاد (یا آهن، بسته به استفاده و میزان هزینه)ایجاد می شود و تنها 1 تا 2 درصد محصول نهایی قلع است که یک پوشش روی فلز را ایجاد می کند تا از عناصر محافظت کند و مابقی وزن محصول نهایی را فلز دوم تشکیل می دهد. این موضوع اجازه می دهد تا قلع برای پوشش مقدار زیادی از فلزات تجاری مانند ورق قوطی حلبی استفاده شود. در اصل و حتی تا امروز، هدف اصلی قوطی حلبی ماندگاری و حفظ مواد غذایی است. فلزات معمولی در برابر اسید هایی محصولات غذایی تولید می کنند واکنش نشان می دهند و باعث آزاد شدن مولکول هایی می شوند که هم می توانند مواد غذایی و مواد آلوده را از بین ببرند. در گذشته، سموم خطرناکی را در مواد غذایی بسته بندی شده در قوطی های سربی یافت یافته بودند و این در حالی است که قلع، به خواطر مقاومتی که نسبت به ترکیبات اسیدی دارد، قادر به نگه داشتن مواد غذایی برای مدت طولانی و بدون خوردگی می باشد.

 

قوطی های مدرن:

البته، قلع تنها روش سنتی برای ساخت قوطی های حلبی است. بسیاری از قوطیها امروزه از آلومینیوم یا انواع مختلفی از فلزات استفاده می شوند. به شرط که این فلزات بتوانند به شکل قوطی درآمده و نسبت به خوردگی و زنگ زدگی مقاوم باشند. هر دو نوع قوطی حلبی قدیمی و جدید قابل بازیافت هستند و اجازه می دهند تا تولید کنندگان، قلع و سایر قسمت های ارزشمند قوطی را به عنوان ضایعات استفاده کنند.

 

تفاوت قوطی های حلبی و آلمینیومی:

در حالی که برخی افراد تفاوتی بینبه قوطی های حلبی و قوطی های آلومینیومی قایل نیستند، باید بدانیم که این دو نوع قوطی یکسان نیستند. مردم از قوطی های حلبی و قوطی های آلومینیومی برای مصارف عمومی استفاده می کنند؛ با این حال، این دو از مواد مختلف ساخته شده و دارای ویژگی های مختلف و هزینه های تولید متفاوتی هستند.

 

قوطی سازی:

قوطی های حلبی از سال 1810، زمانی که قلع کشف شد، به عنوان ظروف کارآمد ذخیره مواد غذایی مورد استفاده قرار گرفته اند. قوطی های آلومینیومی تا سال 1965 در دسترس نبودند. قوطی های آلومینیوم و حلبی دارای کاربردهای فراوانی هستند اما احتمالا بیشتر برای مواد غذایی شناخته شده و معمول هستند. هر دو نوع قوطی ها مواد غذایی را از نور و هوا محافظت می کنند، دوام خوبی داشته و قابل بازیافت هستند.

 

قلع:

قلع یک عنصر فلزی کریستالی با درجه ذوب پایین است که در دمای اتاق نرم و چکشخوار است. قلع به طور معمول از یک ماده معدنی به نام کاسیریتیت، ترکیبی از قلع و اکسیژن استخراج می شود. فرایند پالایش اولیه قلع باعث جذاب شدن آن برای مصارف صنعتی و قوطی سازی می شود. قلع مقاونت بالایی در برابر خوردگی دارد، به همین دلیل است که برای قوطی سازی بسیار مناسب است. قوطی های جدید حلبی از ورق فولاد با یک لایه بسیار نازک قلع (برای جلوگیری از خوردگی فولاد) ساخته می شوند..

 

آلومینیوم:

آلومینیوم همچنین یک عنصر فلزی است. بر خلاف قلع، که تنها 0.001 درصد از پوسته زمین را تشکیل می دهد، آلومینیوم فراوان است و به میزان 8.2 درصد موجود است. با این حال، تصفیه آلومینیوم بسیار دشوار است و در طبیعت همیشه در ترکیب با سولفات آلومینیوم پتاسیم یا اکسید آلومینیوم یافت می شود. در طول زمان فرآیندهای مختلفی برای بهبود عملکرد آلومینیوم، توسعه یافته اند. قوطی های آلومینیومی از آلومینیوم ساخته شده اند و این آلیاژ ها مقاوم و بسیار سبک وزن هستند.

 

تفاوت:

قوطی های قلع سنگین تر از قوطی های آلومینیومی هستند و دوام بیشتری دارند. قوطی های قلع(حلبی) نیز در برابر خوردگی مواد غذایی اسیدی، مانند گوجه فرنگی بسیار مقاوم هستند. با این حال، قوطی قلع(حلبی) برای بازیافت از آلومینیوم کارآمدی کمتری دارند. هزینه صرفه جویی شده ی حاصل از بازیافت آلومینیوم، به جای تولید آلومینیوم جدید، برای بازیافت و جمع آوری قوطی های آلومینیومی کافی است و هزینه های بازیافت ظروف قابل بازیافتی مانند پلاستیک و شیشه را نیز تأمین می کند.


متن پیام خطا
متن پیام موفقیت