قوطی های حلبی، ویژگی ها و منافع

تاریخ انتشار مقاله : 00:40:03 1398/05/02

در این مقاله در مورد منافع بسته بندی مواد غذایی با قوطی های حلبی ، مصالح ورق های قلع اندود، اثرات قلع بر روی سلامتی بررسی هایی به عمل آمده است.

قوطی های حلبی، ویژگی ها و منافع

منافع بسته بندی مواد غذایی در قوطی های حلبی:

عوامل متعددی وجود دارند که باعث می شوند قوطی های حلبی تولید شده از ورق قلع اندود برای بسته بندی نوشیدنی ها  و مواد غذایی مناسب باشند. قوطی های فولادی قوی تر از کارتن یا پلاستیکی هستند و از شیشه کمتر شکننده هستند. محافظت از محصول در هنگام حمل و جلوگیری از نشت یا ریختن و همچنین نیاز به بسته بندی ثانویه را کاهش می دهد. بسته بندی فولادی با قوطی های حلبی، حفاظت کامل در مقابل نور، آب و هوا ایجاد می کنند و بیشترین مدت ماندگاری را نسبت به  سایر مواد بسته بندی دارد.

قوطی های حلبی مواد داخل ظرف را از آسیب نور، اکسیداسیون، حرارت و آلودگی، حفاظت کرده و همینطور عطر و طعم، ظاهر و کیفیت مواد غذایی را از لحظه خروج از کارخانه تا مرحله رسیدن به  دست مصرف کننده نهایی محافظت می کند. مواد غذایی و نوشیدنی های بسته بندی شده در قوطی های حلبی ویتامین مواد غذایی را بدون نیاز به مواد نگهدارنده حفظ می کند. قوطی های حلبی قلع اندود، همچنین عمر مفید مواد را افزایش داده و اجازه می دهند که زمان فروش و مصرف طولانی تر و کاهش ضایعات بیشتر شود. به عنوان یک روش بسته بندی کامل، قوطی های حلبی نیازی به خنک کردن در فرایند تولید، ساده سازی تدارکات و ذخیره سازی و صرفه جویی در مصرف انرژی و کاهش هزینه ها ندارند. در عین حال، هدایت حرارتی در قوطی های تولید شده از ورق قلع اندود در نوشیدنی های کنسروی بسیار سریعتر و راحت تر از بطری های شیشه ای یا پلاستیکی است.

آهن نما

مصالح قوطی های حلبی:

باید دانست که در حال حاضر قوطی هایی که در بسته بندی مواد غذایی به صورت گسترده مورد استفاده قرار می گیرند  به طور کامل از قلع تشکیل نشده اند. قلع تنها به صورت یک پوشش بر روی ورق های فولادی نازک قرار می گیرد و محصولی به نام ورق قلع اندود یا تین پلیت را به وجود می آورد.

 بسته به انواع محتویات و پوشش های موجود، برخی از صنایع هنوز از فولاد بدون قلع استفاده می کنند. معمولا در بین عموم مردم همه قوطی های فلزی، حتی قوطی های آلومینومی نیز قوطی حلبی قلع اندود نامیده می شوند. استفاده از آلومینیوم در قوطی ها در سال 1957 آغاز شد. آلومینیوم ارزان تر از فولاد و ورق گالوانیزه است اما مقاومت مشابهی در برابر خوردگی دارد و علاوه بر انعطاف پذیری بیشتر، باعث ساده سازی تولید می شود.

در نوامبر 1991 در ایالات متحده،  تولید کنندگان  به طور داوطلب استفاده از جوش سرب در قوطی های بسته بندی مواد غذایی را حذف کردند. با این حال، قوطی های مواد غذایی که از خارج آمریکا وارد می شدند همچنان شامل جوش سرب بودند. در سال 1995، FDA ایالات متحده قوانینی را ابلاغ کرد که  به موجب آن استفاده ازقوطی های غذای لحیم شده با سرب، شامل هر دو قوطی های مواد غذایی داخلی و وارداتی ممنوع شد. در حال حاضر، اکثر قوطی های مواد غذایی در بریتانیا  با یک پوشش پلاستیکی حاوی بیسفنول تولید می شوند، این پوشش باعث جلوگیری از خوردگی  قلع یا آلومینیوم می شود.

درب آسان بازشو:

اولین قوطی های حلبی تولید شده، ظروف سنگین وزنی بودند که بازکردن در آنها بسیار سخت و نیازمند ابزار هایی چون  چاقو بود. چندین سال بعد، بعد از اینکه کارخانه ها شروع به استفاده از ورق های نازک تر در تولید قوطی کردند، روش هایی برای باز کردن آسان قوطی های حلبی، به وجود آمدند. در گذشته در بازکن ها جزو ملزومات آشپذخانه ها به حساب می آمدند ولی امروزه بسیاری از قوطی های قلع اندود مورد استفاده برای بسته بندی مواد غذایی، مانند آنهایی که برای کنسرو ماهی و کمپوت استفاده می شوند، دارای یک حلقه مخصوص هستند، به طوری که می توان با انگشت آن را کشید و درب را باز کرد که به عنوان درب آسان بازشو شناخته می شود، زیرا آنها بدون هیچ وسیله ای و با دست باز می شوند.

درب آسان بازشو

ورود قلع به مواد غذایی:

قلع در برابر خوردگی مقاوم است، اما مواد غذایی اسیدی مانند میوه ها و سبزیجات می توانند لایه قلع را خراب کنند. ممکن است حالت هایی چون تهوع، استفراغ و اسهال بعد از غذا خوردن  غذایی که حاوی 200 میلی گرم قلع باشد، به وجود آید.

سالانه حدود 25000 میلیون قوطی مواد غذایی در اروپا تولید و پر می شود، در حدود 20 درصد از آنها دارای داخلی فولادی داخلی (بدون لاک) و فولادی با پوشش قلع هستند. در سراسر جهان، مجموع بسته بندی مواد غذایی حدود 80000 میلیون قوطی است. قلع نیز به طور گسترده ای برای تولید قوطی های نوشیدنی استفاده می شود. اروپا سالانه بیش از 15000 میلیون قوطی نوشابه تولید می کند و آن را پر می کند که همه آنها دارای سطوح داخلی لاکی یا قلع اندود هستند. استفاده از ورق قلع اندود برای بسته بندی مواد غذایی و نوشیدنی ها، باعث می شود که مقاداری از قلع در مواد غذایی ریخته شوند. به ویژه هنگامی که از سطوح داخلی بدون پوشش استفاده می شود. مصرف خوراک هضم موقت برای قلع 14 میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن است و توصیه می شود حداکثر میزان مجاز قلع در غذا به طور معمول 250 میلی گرم بر کیلوگرم (200 میلی گرم بر کیلوگرم بریتانیا) برای مواد غذایی جامد و 150 میلی گرم / کیلوگرم برای نوشیدنی ها باشد.

با این حال، این سوال مطرح می شود که آیا شواهد وجود دارد که چنین سطح بالایی از قلع در غذا به هیچ وجه خطر سلامتی انسان را نداشته باشد. در یک مطالعه، عوامل موثر بر انحلال قلع، اندازه گیری ها / بررسی های گزارش شده از سطوح واقعی قلع در مواد غذایی کنسرو شده و مطالعات و گزارش های مسمومیت حاد (کوتاه مدت) مربوط به مصرف سطوح بالای قلع در محصولات غذایی مورد بررسی قرار می گیرد.

بررسی مواد غذایی نشان می دهد که محتویات تقریبا 4٪ از قوطی های خوراکی در سطوح داخلی، حاوی بیش از 150 میلی گرم در کیلوگرم قلع است و بیش از 2.5 میلیون این قوطی ها در سال تنها در انگلستان مصرف می شوند. با وجود این، در 25 سال گذشته هیچ گزارش ای از اثرات حاد ناشی از آلودگی قلع در دامنه 100 تا 200 ppm وجود ندارد. این حقایق به شدت نشان می دهد که شواهد کمی برای ارتباط بین مصرف مواد غذایی حاوی قلع در غلظت های تا 200 ppm و اثرات جانبی شدید معده گوارشی وجود دارد. 


متن پیام خطا
متن پیام موفقیت