قوطی‌های حلبی از چه چیزی ساخته می‌شوند؟

تاریخ انتشار مقاله : 11:25:38 1397/10/20

کنسروسازی (قوطی کردن) به‌عنوان یک فرم نگهداری مواد غذایی، سابقه‌‌ی بسی کاربردی و طولانی در فرهنگ‌های انسانی دارد، زیرا ظروف هوابندی شده (نفوذناپذیر در برابر هوا) مانع از رشد باکتری‌های مضر، می‌شوند. بااین‌حال، ممکن است برخی از فهمیدن و کشف این موضوع، شگفت‌زده شوند که برخلاف نام آن، قوطی حلبی (قوطی فولادی قلع اندود)، امروزه می‌تواند فاقد قلع باشد

. جنس این قوطی‌ها، مشابه فویل‌ها و ورقه‌های ساخته‌شده از آلومینیوم "ورقه قلع" هستند که فلزی کاملاً متفاوت با قلع، است. قوطی‌های حلبی فقط در طول جنگ داخلی آمریکا، استفاده گسترده‌ای داشتند و از آن زمان فرایندهای تولیدی و متالورژی بهبودیافته و قابلیت ساختن "قوطی‌های جدید " و "بهتر " را برای نگه‌داشتن مواد غذایی، یافته‌اند.

درباره قلع

بااینکه قلع به لحاظ فنی، به‌عنوان یک فلز رایج، به‌جای فلزات گران‌بها مانند طلا شناخته می‌شود، اما هنوز فلزی نادر است و ممکن است کمتر از همه فلزات معمول، موجود باشد. این بدان معناست که ساخت هر چیزی از قلع خالص - به‌ویژه اشیاء معمول و رایج - می‌تواند دشوار و بسیار گران‌قیمت باشد. درواقع، فقط تعداد معینی معادن قلع در سراسر جهان وجود دارد و دانشمندان در حال حاضر تاریخ دقیق زمانی که به‌صورت خشک و خام استخراج می‌شوند را تعیین می‌کنند؛ بنابراین اکثر قوطی‌های حلبی با انواع دیگر فلزات ترکیب می‌شوند تا آلیاژها را تشکیل دهند.

ورق قلع اندود (ورق حلبی)

معمولاً قلع خالص را فقط به‌صورت ورق قلع یا ورق حلبی (اینجا منظور ورق آلومینیومی نیست) که برای پروژه‌های علمی یا برای پوشاندن و بسته‌بندی اشیاء دیگر مانند آب‌نبات‌های چوبی و بسته‌های شکلات، استفاده می‌شود، دیده‌اید. قلع را می‌توان به‌صورت ورق‌های نازک مسطح و پهن کرد که این عمل تا حدودی به طول می‌انجامد. یک پوند (امروزه معادل 69243 و 453 گرم هست) قلع می‌تواند تا 130 فوت مربع ورق حلبی، تولید کند. قلع با اکسیژن ارتباط ندارد (واکنش نمی‌دهد و اکسید نمی‌شود) و ساختار مولکولی خود را از دست نمی‌دهد (به این معنی که قابل زنگ زدن نیست)؛ و به‌شدت در برابر خوردگی ناشی از مواد اسیدی مقاوم است و تیره نمی‌شود.

عمده قلع، برای ساخت ورق قلع اندود، استفاده می‌شود. این ورق قلع اندود، عمدتاً فولاد (یا آهن، بسته به نوع استفاده و هزینه مصرفی) است و تنها 1 تا 2 درصد قلع، در قالب یک پوشش یا روکش فلزی، جهت حافظت از عناصر، مصرف می‌گردد؛ و همین امر، این امکان را فراهم می‌آورد تا قلع برای تعداد زیادی از اشیا تجاری مانند قوطی‌های حلبی استفاده شود. در اصل و حتی تا به امروز، هدف اصلی قوطی‌های حلبی، حفظ مواد غذایی بوده است. فلزات معمولاً به اسیدهایی که به‌طور طبیعی توسط مواد غذایی تولید می‌شود واکنش نشان می‌دهند و شروع به زنگ زدن و پوسیدگی می‌کنند و در این حین، مولکول‌هایی را آزاد می‌کنند که هم می‌تواند قوطی‌های نگه‌دارنده را از بین ببرد و هم ماده غذایی را آلوده سازد. درگذشته، این مسئله یك مسئله‌ی مهم در ارتباط با سرب بود كه به‌موجب آن، مواد سمی خطرناک به مواد غذایی بسته‌بندی‌شده در قوطی‌های سربی، منتقل می‌شد؛ اما ازآنجایی‌که قلع، مقاوم به ترکیبات اسیدی است، قادر به نگهداری مواد غذایی برای مدت طولانی بدون خوردگی و پوسیدگی می‌باشد.

قوطی‌های مدرن

قوطی

قلع تنها یک راه‌حل سنتی برای ساخت قوطی‌ها به‌حساب می‌آید. امروزه در ساخت و تولید بسیاری از قوطی‌ها، از آلومینیوم یا انواع مختلفی از فلز استفاده می‌شود، البته تا زمانی که فلز مربوطه، بتواند به‌گونه‌ای شکل داده شود که نسبت به خوردگی و زنگ‌زدگی مقاوم باشد. هم قوطی‌های قدیمی حلبی و هم مدل‌های جدیدتر، هر دو قابل بازیافت هستند که این امکان را فراهم می‌سازد تا تولیدکنندگان بتوانند قلع و سایر قطعات باارزش قوطی را جدا کرده و از فولاد یا آهن به‌عنوان فلز قراضه (آهن‌قراضه یا آهن‌پاره) استفاده کنند.


متن پیام خطا
متن پیام موفقیت